05.A wiesz ,jak to się zaczęło?

,,When you feel life coming down on you like a heavy weight
When you feel this crazy society adding to the strain
Take a stroll to the nearest water's edge ,remember your place
Many moons have risen and fallen long ,long before you came
So which way is the wind blowing
What does your heart say.''
~Xavier Rudd-Follow The Sun

Umierając,zawsze chcesz mieć kogoś obok siebie. Gdy umierasz ,nie zawsze pragniesz miłości. Czasami ,nawet nie zdążysz o tym pomyśleć. Ale kiedy umierasz przez długie miesiące ,pragniesz mieć drugą osobę obok siebie. Tak ,zdecydowanie. Taką osobę ,która będzie trzymać się za rękę i powtarzać ,jak bardzo Cię kocha ,przez całą Twoją mękę. Ale nie zawsze liczysz się z tym ,że ta osoba będzie musiała żyć bez Ciebie. Bo kto chciałby umierać w samotności?
Kto chciałby w ogóle umierać?
   Dzisiaj był dzień wyjścia ze szpitala. Wyniki były zadowalające ,więc pozwolenie na spędzenie Świąt w domu było jak najbardziej uzasadnione. Laura od dawna nie była tak szczęśliwa ,jak tego dnia.
Nie miała siły ,więc wszystkie rzeczy potrzebne jej przez te kilka dni spakowała jej mama. Ona siedziała na łóżku i patrzyła się w okno ,przez które widać był ciągle padający śnieg.
-W tym roku chyba będą białe święta.-powiedziała po chwili.
-Na to wygląda.-uśmiechnęła się jej mama ,a do sali wszedł Marcel.
-Cztery dni bez Ciebie! Jak ja to przeżyje.-zaśmiał się.
Nie miała siły nawet na to. Nie mogła się zaśmiać.
-Już.-wtrąciła mama.-Możemy jechać.
-Marcel ,pomożesz mi?-powiedziała ,ciągle patrząc się w okno. Założyła kurtkę ,czapkę i ciepłe buty ,a i tak ciągle było jej zimno.
Podszedł do niej i złapał ją za rękę. Pomógł wstać jej z łóżka i zaprowadził ją do samochodu ,ciągle trzymając. Lekarz powiedział ,że to normalne. Po prostu musi na siebie uważać ,a wszystko będzie dobrze.
Na głowie ciągle miała perukę. Nie chciała jej ściągać i bała się,że w jej okolicy ktoś zobaczy jej łysą głowę. Na szczęście rak oszczędził jej brwi i rzęs.
W samochodzie siedziała jej siostra ,która gdy tylko ją zobaczyła ,wyszła z samochodu i przytuliła.
-Myślałam ,że jesteś w Londynie.
-Byłam ,ale wzięłam urlop. Przegapić święta?
-Przegapiasz je od pięciu lat. Przyleciałaś ,bo to mogą być moje ostatnie ,prawda?-dopiero po wypowiedzeniu tych słów ,zdała sobie sprawę z ich powagi. W oczach jej siostry pojawiły się łzy.-Przepraszam.-powiedziała i wsiadła do samochodu.
-To przez chemioterapie.-usłyszała słowa Marcela.-To chwilowe. Pacjenci zawsze mają humory.
   Przewróciła oczami i oparła głowę o siedzenie. Zamknęła oczy i nim się zorientowała ,usnęła nim pozostali członkowie jej rodziny zdążyli wsiąść do samochodu i odjechać.
Gdy poczuła lekkie szturchanie i usłyszała swoje imię ,od razu podniosła głowę i złapała za klamkę ,otwierając przy tym drzwi samochodu. Powoli wysiadła i opierając się o auto ,rozejrzała się dookoła. Dom ,ogród i wszystko dookoła pokryte było śniegiem.
Z pomocą taty weszła do domu. Nigdy nie sądziła ,że tak bardzo zatęskni za zapachem domu. Mimo braku sił ,uśmiechnęła się i usiadła na fotelu w salonie przed telewizorem. Położyła głowę na oparciu i wciągała powietrze. W salonie jak zawsze pachniało różami.
-Może chcesz iść do pokoju?-zapytał ją tata ,a ona kiwnęła głową.
Nienawidziła być zależna od ludzi. Ale teraz ,gdy była obolała i nie miała siły na jakikolwiek ruch ,nie mogła odmówić ,mimo ,że czasami próbowała samodzielnie postawić krok ,bez podpierania się o cokolwiek i kogokolwiek.
Po dojściu do swojego pokoju ,wciągnęła tym razem jego zapach. W jej pokoju zawsze czuć było jej ulubione perfumy i jakie to było przyjemne ,nareszcie poczuć jakiś inny zapach niż szpitalne środki czystości.
Opadła na swoje łóżko i położyła się. Weszła pod kołdrę i skuliła się. Zawsze tak robiła ,gdy było jej zimno i tym razem było jej zimno jak jeszcze nigdy.
-Laura.-usłyszała głos swojej starszej siostry.-Śpisz?
-Nie.-odpowiedziała i spojrzała na blondynkę.
-Dobrze się czujesz?
-Jak na osobę ,która dopiero co wyszła ze szpitala ,bo ma raka ,to całkiem dobrze.-przeniosła swój wzrok na białe biurko.-Przepraszam ,po prostu mam dość tego wszystkiego.
-Nie szkodzi. Wiem ,że to dla Ciebie ciężkie. Dla nas wszystkich ,ale dla Ciebie najbardziej. Musisz to przetrwać ,potem będzie już tylko lepiej.
-Lena, nie mów tak ,to jeszcze bardziej mnie dołuje.
-Nie jestem dobra w pocieszaniu. Po prostu.-przetarła oczy.-Miałam nadzieję ,że w wieku dziewiętnastu lat ,po maturze polecimy na jakieś wakacje ,a nie że będę musiała odwiedzać Cię w szpitalu ,czy coś w tym stylu.
-Do matury jeszcze kupa czasu. Ale po mojej aktualnej chęci do nauki ,to może być kiepsko.-uśmiechnęła się.
*Kilka dni później*
   Święta minęły ,a razem z tym ,Laura musiała wrócić do szpitala.Nie miała na to najmniejszej ochoty. Dopiero co zdążyła zaaklimatyzować się w swoim własnym domu ,a już musiała wracać do chemioterapii i tego wszystkiego.
Siedziała w swojej sali i rozmawiała z siostrą. Czuła się lepiej ,niż na początku wyjazdu do domu ,ale wiedziała ,że zaraz ,po kolejnej chemii przyjdzie jej znosić to samo.
-Cześć.-w drzwiach pojawił się Dawid.-Nie przeszkadzam?
-Nie ,dopiero co Lena wyszła. A co się stało ,że przyszedłeś?
-Chciałem Cię odwiedzić. I zapytać o coś.
-O co?
-Nie wiem ,czy będziesz chciała mi o tym powiedzieć ,ale od kilku dni nie mogę przez to spać. chodzi mi to po głowie i chodzi. Mianowicie...
-Ostra białaczka szpikowa.-wtrąciła.-A wiesz ,jak to się zaczęło?-pokiwał przecząco głową.-Miałam próbną maturę ,taką szkolną ,nie jakąś ważną ,ale sprawdzającą. Moja kartka nie nadawała się do sprawdzenia. Była cała we krwi z mojego nosa. Leciała mi tak intensywnie ,szybko ,że nawet nie zdążyłam ruszyć głową i złapać jakiejkolwiek chusteczki. Ale chusteczka to było za mało. Krew leciała i leciała ,ale po chwili zaczęła lecieć mi też z oka. Nie wiem jak ,nie wiem dlaczego ,ale leciała. Pamiętam tylko to ,że moja wychowawczyni dzwoniła po karetkę ,a nauczycielka od historii po rodziców. Potem zemdlałam i obudziłam się w szpitalu. Zrobili mi badania ,które wyszły bardzo źle. Biopsja i jednoznaczna diagnoza. Potem od razu na oddział ,chemia. Dalej chyba wiesz ,co było.

04.Jest taka jedna rzecz.

,,It's been a long day ,without you my friend
And I'll tell you about it when I see you again
We've come a long way from where we began
Oh I'll tell you all about it when I see you again
When I see you again''
~Wiz Khalifa-See You Again

-Na co ona dokładnie choruje?-zapytał jej lekarza ,gdy wychodził ze szpitala.
-Tego nie mogę ci powiedzieć.-położył teczkę na tylne siedzenia samochodu i odwrócił się w jego stronę.-Po pierwsze: nie zabieram pracy do domu ,a po drugie ,takie informacje daje się tylko jej bliskim członkom rodziny. Rodzicom,siostrze. Albo po prostu od niej samej. Ja jestem tylko lekarze, obowiązuje mnie tajemnica.
-Dobrze...Przepraszam ,ale po prostu... Nigdy nie byłem w takiej sytuacji. Nigdy nie chodziłem do szpitali i ...Nie wiem co robić.
-Po prostu przy niej bądź, nie odwracaj się. Bo to tylko pogarsza sytuacje.
-Nie mam zamiaru... Do widzenia.
-Do widzenia.
  Odszedł od samochodu i zniknął między Rzeszowskimi budynkami. Oparł się o ścianę jednego z nich i kilkakrotnie głęboko wciągnął powietrze ,aby powstrzymać się od płaczu.
-Nawet jej nie znam.-powiedział sam do siebie.-Co ja gadam.-pociągnął nosem i odepchnął się lekko od betonu po czym udał się w kierunku swojego mieszkania.
Na dworze było już ciemno i zaczął lekko prószyć śnieg.
-Nienawidzę zimy.-burknął i zarzucił kaptur na głowę.
   Gdy był w połowie drogi ,zaczął biec. Przed oczami cały czas miał ją malującą ścianę. Uśmiechała się wtedy tak szeroko i tak szczerze ,że on sam zaczął się uśmiechać. Mimo,że ostatnio miał cholernie beznadziejne dni ,przy niej uśmiechał się tak ,jak nigdy wcześniej.
Po dobiegnięciu do mieszkania ,zamknął drzwi na klucz i rzucił się na kanapę. Był wyczerpany ,jak jeszcze nigdy. Myśląc o niej ,czuł narastający niepokój i dziwną melancholię. Nie wiedział ,czym było to spowodowane. Może tym ,że w szpitalu nie mógł być przy niej cały czas?
Chciał jej dać jak najwięcej szczęścia. Nie chciał pozwolić na to ,żeby była smutna. Nie chciał ,żeby cokolwiek ją bolało ,co było teraz trudne. Ale widział ,co zrobić ,żeby dać jej teraz choć trochę szczęścia. Wiedział ,że to ryzykowne ,wymaga dużo kombinowania i poznawania nowych ludzi ,ale wizja uśmiechniętej Laury była zapłatą w jego prywatnej ,nowej walucie ,która od dzisiaj miała obowiązywać do końca życia.
   Następnego dnia powoli zaczął wdrażać swój plan. Jako ,że w siatkarskim świecie mieli przerwę świąteczną ,poszedł do szpitala. Ale nie w celu odwiedzenia grupy ,lecz Marcela. Miał do niego pytanie ,od którego w pewnym sensie ,miał nadzieję,że zależało szczęście pewnej przepięknej ,młodej dziewczyny.
Gdy był przed szpitalem ,zauważył Marcela ,który właśnie wypakowywał coś z samochodu.
-O ,cześć Dawid.-powiedział Marcel ,gdy zobaczył chłopaka.-Coś się stało?
-Mam pewne pytanie i chodzi tu o Laurę.
-Tak?
-Czy 24 stycznia będzie mogła pójść na studniówkę?-zapytał ,otrzepując czarną kurtkę ze śniegu ,który ciągle padał.
-No nie wiem. Zależy od jej wyników.
-Na co ona jest chora?
-Powinna Ci to sama powiedzieć. Wracając do pytania.-podstawił karton ,który przed chwilą trzymał w rękach z powrotem do auta.-Chodzi o tą studniówkę ,prawda?
-Poniekąd.
-Nie wiem ,czy powinna tam iść. Chcemy zawsze jak najlepiej dla pacjentów ... Ale to poważna choroba ,która przewraca życie do góry nogami nawet w trakcie jej trwania. Potrafi zmienić swoją siłę- albo ustąpić ,albo postąpić. Gdy ustąpi choć na chwilę ,studniówka będzie w zasięgu ręki ,jeśli postąpi... Lepiej ,żeby nie postąpiła.
-A gdybym poszedł tam z nią ,pilnował jej i potem od razu zawiózł do szpitala. Żeby chociaż na chwilę tam była.
-Pomyślimy o tym potem.-z powrotem wziął paczkę do rąk i pożegnał się z Dawidem ,po czym udał się w kierunku szpitala.
Po chwili otępienia ,Dawid sam udał się w tym samym kierunku. Jak zawsze zapytał się ,czy może odwiedzić Laurę i dostał zgodę. Poszedł tą samą drogą ,po te same drzwi. Zapukał ,a gdy usłyszał ciche ,,proszę'' ,wszedł. Dziewczyna siedziała z laptopem na kolanach ,a on zauważył zmianę. Nie miała już swoich pięknych i długich włosów ,które niesfornie opadały na dwie strony ,tylko nieco krótsze i gęstsze ,z grzywką lekko odchyloną na bok. I wyglądała pięknie.
-Czeeść.-przywitał się i usiadł na krzesełku obok łóżka.
-Co tam?-odłożył laptopa.
-Przyszedłem zadać Ci pytanie.
-Słucham.-usiadła po turecku na łóżku zwrócona w kierunku chłopaka.
-Czy miałaś kiedyś jakieś marzenie ,dotyczące tańca?
-A co ,dostałeś propozycje tańczenia w Tańcu z Gwiazdami?-zaśmiała się.
-Dokładnie tak.
-Chciałam zatańczyć walca przy piosence Nothing Else Matters. Wiesz , Metallica.
*Kilka dni później*
  Siedział w swoim pokoju i sprawdzał w internecie ,jak szybko ,jak najszybciej nauczyć się tańczyć walca wiedeńskiego.
Gdy ktoś zapukał do drzwi ,pewny ,że zobaczy za nimi Fabiana ,otworzył. Gdy zobaczył za nimi Kamile ,chciał od razu je zatrzasnąć ,lecz dziewczyna go powstrzymała.
Z początku nie wiedział ,kto to ,lecz po chwili zauważył. Po prostu przefarbowała włosy na ciemnobrązowy kolor.
-Co tu robisz?
-Chciałam porozmawiać.
-O?
-Ostatnio Milena dość często widywała Cię w szpitalu. Wiem ,że miałeś te całe spotkania tej grupy ,ale teraz przejął je Piotrek. Więc o co chodzi?
-A co Cię to interesuje?
-Myślałam ,że to ty masz jakiś problem, wiesz. I nie mogłam Ciebie o to nie spytać. Więc ,to nie chodzi o Ciebie?
-Nie ,nie chodzi o mnie. Wiesz co ,farbujesz włosy podczas gdy innym one po prostu wypadają i nie mogą nic z tym zrobić.
-Przepraszam.
-Słucham?
-Przepraszam za wszystko. Za to ,że jestem taką zołzą.
-Nie no ,słucha...
-Nie.-przerwała mu ,a w jej oczach pojawiły się łzy.-Nie będę już mieszać się w Twoje życie. Ale jeśli coś ode mnie chcesz ,to powiedz.
-Wiesz co? Jest taka jedna rzecz.
-Jaka?
-Umiesz tańczyć walca ,prawda?
-Potrafię.
-Naucz mnie.
-Walca? Po co?-uśmiechnęła się ,ocierając łzy.
-Bo można powiedzieć ,że idę na studniówkę.
-Nie jesteś za stary na studniówkę?-zaśmiała się. -Nauczę Cię. Tylko nie tutaj. Przychodź do naszego klubu dla tancerzy o 15. Wtedy nikt nie ma zajęć ,więc sala jest wolna.
-Będę.
-Ale powiedz mi, komu przypadł ten zaszczyt?
-Pewnej osobie.
-Przestań ,swojej przyjaciółce możesz powiedzieć.-położyła nacisk na ,,przyjaciółce'' ,a on się uśmiechnął. Odpuściła. Na tym mu zależało.
-Poznałem kogoś ,ale to nie są opowieści na opowiadanie w drzwiach. Wejdź.-powiedział i zamknął drzwi. Usiadł przy stole razem z Kamilą.-W szpitalu. Wiem ,że to dziwne. Ale...poszedłem na spotkanie grupy i ją poznałem. Chodziła z wyższą od niej kroplówką i gdy ją zapytałem ,co tu robi ,powiedziała ,że ma problemy z koncentracją. Ale kilka dni później ,Marcel ,który opiekuje się osobami z rakiem ,zmieniał jej kroplówkę i powiedział ,,musi być silna ,bo dzisiaj przyjmuje chemie''. Nie wiem ,na co choruje ,ale na coś bardzo poważnego ,bo tak wynikało z mojej rozmowy z Marcelem. I chcę ,żeby spełniła swoje marzenie i poszła na swoją studniówkę. Jej marzeniem jest tańczenie walca przy Nothing Else Matters ,a wiesz jaki ze mnie tancerz.
-Wiem.-wtrąciła ,a w jej oczach ponownie pojawiły się łzy.-Szczęściara z niej ,że poznała Ciebie. Jestem pewna ,że się odpowiednio nią zajmiesz.
-Ale wiesz co? Cholernie się boje. Jeszcze nigdy się tak nie bałem. Nigdy w życiu. Boję się ,że któregoś dnia pójdę do szpitala i zastanę pustą salę ,albo ,o zgrozo, kogoś innego na jej miejscu.

_____

Nie taki diabeł straszny - Kamila.
Jest ,po miesiącu ,szok. Ale tyle do zrobienia.
Pozdrawiam :*

03.Oszukując nie pokonasz choroby.

,,Tell me what you want to hear
Something that will light those years
Sick of all the insincere
So I'm gonna give all my secrets away
That time ,don't need another perfect lie
Don't care it critics never jump in line
I'm gonna give all my secrets away''
~OneRepublic-Secrets

-Hej Laura.-podszedł do nich.-Hej Marcel.-spojrzała na niego z przepraszającą miną. Odgarnęła włosy za ucho ,a sporo włosów przyczepiło jej się do ręki. Próbował usunąć tą myśl z głowy ,pozbyć się jej. Ale nie potrafił.
-Cześć.-odpowiedział entuzjastycznie Marcel.
-Hej.-w głosie Laury nie było ani trochę entuzjazmu. Czuł w nim ból i zmęczenie ,mimo ,że nie był czarodziejem ,elfem ,wilkołakiem ani wampirem czy kimkolwiek nadnaturalnym ,który potrafi wyczuwać w ludziach strach ,ból i inne emocje.
-Coś się stało?
-Nie ,nic. To chyba twój ostatni dzień ,tak?-mówił pielęgniarz ,wpatrując się i majstrując przy kroplówce.-Tylko problemy z kablami ,trochę się zaplątują.-A musi być silna i wszystko mieć w porządku. Dzisiaj przyjmuje chemie.-dokończył i po chwili odszedł.
  W oczach Laury pojawiły się łzy. Dawid sam nie wiedział,co ma powiedzieć w tej sytuacji.
-Więc już wiesz.-powiedziała ,po chwili stania i wpatrywania się w siebie nawzajem.-Więc spotkanie odwołane i już możesz więcej nie przychodzić.-zaczęła iść w stronę swojej sali,a on stał i patrzył jak odchodzi. Cały czas przed oczami miał jej ,pełne łez ,piwne oczy ,które wpatrywały się z bólem.
-Dlaczego mnie oszukałaś?-wszedł za nią do jej sali.
-Bo nie chciałam ,żebyś patrzył na mnie tak jak patrzysz teraz. Jakbym nie była człowiekiem ,tylko czymś ,nad czym trzeba się użalać. A ja tego nie chciałam. Mam dość pocieszania ,mówienia jak to im mnie szkoda i jaka to ja jestem silna ,że pokonam to coś. Ale nie ,ja tak nie chce.-usiadła na łóżku.-Chcę po prostu chodzić do szkoły ,zdać maturę ,pójść na studniówkę z kimś ,na kim mi zależy i mu na mnie.
-Oszukując nie pokonasz choroby ,wiesz?-ukucnął przed nią.-Nie masz powodu ,żeby oszukiwać.Jesteś jak każda inna kobieta ,tylko masz igłę w ręku. I to jest jedyna różnica.
-Po co mi to mówisz?-próbowała nie mrugać ,aby nie dopuścić do ,,wylewu łez''.
-Bo ty tego nie wiesz ,a powinnaś.-odpowiedział ,a ona mrugnęła kilka razy , ,,wypuszczając'' łzy.-I nie płacz ,tylko sama zacznij traktować siebie normalnie.
*Kilka dni później*
   Siedział w szatni i czekał na Fabiana ,który musiał jeszcze omówić jakąś sprawę z trenerem. Trzymał butelkę napoju izotonicznego i przekręcał ją ,co jakiś czas czytając na niej jakieś rzeczy ,które oczywiście nie są mu do niczego potrzebne. Przed oczami cały czas miał ją. Jej bladą ,ale jakże piękną twarz ,po które spływały łzy ,ale to tylko dodawało jej tego uroku ,którego on nie potrafił za nic pojąć. Była po prostu piękna ,bez makijażu ,we łzach. Nie wiedział ,czy się zakochał ,bo znał ją kilkanaście dni. Ale mimo wszystko ,jeszcze nigdy nie czuł się tak w towarzystwie innej kobiety.
-No ,więc jestem. A teraz mów ,co chodzisz taki przybity. Czyżby rzuciła cię niewiasta ze szpitala?
-Cicho ,proszę.
-Powiedz mi ,nie będę się śmiał. Jestem Twoim przyjacielem ,no wiesz. Mi wszystko możesz powiedzieć.
-Ona...nie wyjdzie tak szybko ze szpitala.
-A to dlaczego? Coś poważnego?
-Ona nie ,,uzupełniała płynów''. Ona jest na chemii.
-Na chemii?
-Tak ,na chemii. Ma raka.
*Następnego dnia*
   Wszedł do szpitala i poczuł to co zawsze. Ale tym razem pomaszerował dalej ,poszedł korytarzem prosto nie skręcając do sali ,,widowiskowej''. Zapukał i wszedł do środka. Na łóżku siedziała Laura. Na kolanach trzymała laptopa i kiwnęła głową na przywitanie.
-Jak się czujesz?
-Wyjątkowo dobrze.-odłożyła laptopa.-To chyba po części dzięki temu ,że to nie pierwsza. Podobno pierwsza jest najgorsza i wcale się nie dziwie ,bo ją dokładnie pamiętam. Nie mogłam spać. A teraz przespałam całą noc ,więc chyba jest dobrze. Byłoby dobrze ,gdyby nie ta dobijająca mnie biel na tych ścianach.
-Wiesz co?-powiedział ,a ona spojrzała na niego pytająco.-Wracam za moment.-dokończył i wstał z miejsca po czym wyszedł z sali i pobiegł do wyjścia.
  Westchnęła tylko i z powrotem włączyła laptopa. Ile tu był? Pięć minut? Może sześć.
Spojrzała na pasek z datą ,który przypomniał jej ,że za równy tydzień będą święta. Kochała ten czas ,ale wszystko wskazywało na to ,że teraz spędzi go w szpitalu. Chyba że wyniki po tej chemii będą zadowalające ,wtedy może wypuszczą ją na co najmniej dzień.
Jakąś godzinę później ,gdy oglądała film ,do sali wparował-bez pukania-Dawid ,który trzymał w ręku wielką torbę.
-Jeśli mnie za to zamkną ,pamiętaj ,że to było w dobrej intencji.-położył torbę i wyjął z niej puszkę farby ,a nawet trzy.
-Zwariowałeś?-zaśmiała się.
-Nie pozwolę ,żeby ta biel cię przytaczała.-podał jej pędzelek.-Odmaluje się jak coś ,w końcu niedługo wyjdziesz. A zresztą ,co to jest ,żeby w takim szpitalu pełnym dzieci były takie kolory?! To niedopuszczalne. Twoja sala ,rób co chcesz. Maluj w taki sposób ,jaki tylko chcesz ,pamiętaj ,kreatywnie!
-Wariat z Ciebie ,nieznajomy.-uśmiechnęła się i razem otworzyli puszkę.W tym samym czasie do sali weszła jej przyjaciółka ,która pytająco na nich spojrzała ,a Laura na powitanie chlapnęła ją farbą ,na co ona z początku zareagowała szokiem ,ale po chwili wybuchnęła śmiechem.
-Co wy odwalacie?
-Poprawiamy wystrój. Moim marzeniem było pójść na architekta ,więc wiesz.-odpowiedział.
-Tak ,dokładnie.-wtrąciła Laura. Podali Idze jeden z czterech pędzelków i już mieli zacząć malować pomieszczenie na fiolet ,róż i niebieski ,gdy do sali wszedł Marcel.
-Co tu się odbywa?-zapytał.
-Yyy... Nic?-skwitowała Laura.-Nie bij nas ,hej!
-Bić? Za co. To świetny kurde pomysł. Dajcie mi pędzelek ,namaluje wam jednorożca!
   Po malowaniu ,wyglądało to milion razy lepiej niż przed. Pomieszczenie nie było już takie jasne jak przedtem ,ale to był dobry znak. Na ścianach nie było ani śladu po bieli ,a różowy jednorożec Marcela wyglądał idealnie na niebieskim tle. Na szczęście miał talent plastyczny...
-To ja już będę szedł.-powiedział Dawid i wstał z krzesełka po czym przeciągnął się i ziewnął.
-Dziękuję Ci ,naprawdę.
-Ta farba nie była aż takim...
-Nie ,dziękuję za wszystko. Nie za to ,że kupiłeś farbę ,tylko za to ,że wprowadziłeś w moje życie promyk nadziei na lepsze życie mimo tego całego raka. Powiedziałam Ci ,że nie lubię tych białych ścian a ty bez chwili zastanowienia pobiegłeś do sklepu po farbę,żebym tylko dalej ich nie nie lubiła. Teraz je kocham ,bo zawsze będą przypominać o tym dniu i o Tobie. Dziękuję ,naprawdę.

______

Kocham tą historie ,tylko tyle mam do powiedzenia. Kocham Laurę ,Dawida i to co ich czeka ,ale też tego nienawidzę.
Jednocześnie cieszę się z tego mojego całego blogowania ,nawet jeśli wielu osób to nie obchodzi ,nie czytają tego ,nie komentują - cieszę się ,że mogę się uzewnętrzniać. Do każdej historii daję kawał swojego serca!
Pozdrawiam :*

02.Pikantne kłamstewko na początek znajomości?

,,I wanna sing a song ,that'd be just ours
But I sang them all to another heart
And I wanna cry I wanna fall in love
But my tears have been used up''
~Tom Odell-Another Love ♪

   Wstała z łóżka i ułożyła stopy na podłodze ,starając się nie zaplątać w kable kroplówki. Spojrzała na nie i wtedy zorientowała się ,że czuje się jak na Rollercoasterze. Kręciło jej się w głowie i niesłychanie mdliło. Wzięła w rękę miskę przeznaczoną na ,,skutek uboczny chemioterapii'' ,lecz po chwili poczuła się lepiej i odłożyła ją na miejsce. Spojrzała przez okno. Właśnie padał śnieg. Jedynym jej marzeniem było wyjść na dwór i wytarzać się w tymże śniegu.
-Wesołych Mikołajek!-do jej sali wpadła Iga w Mikołajowej czapce z prezentem w ręku. Laura odwróciła się i mimowolnie uśmiechnęła. Przyjaciółka wiedziała ,jak ją pocieszyć nawet gdy nie wiedziała ,że pocieszenie jest potrzebne. Po prostu była i to jej wystarczało.
-A to niesprawiedliwe.-odpowiedziała z uśmiechem.-Ja nie mogę wyjść do sklepu. Chyba że chcesz morfinę albo wenflon ,to mogę Ci dać.
-Z chęcią.-zaśmiała się.-A to prezent dla Ciebie. Słyszałam ,że będziesz miała problemy z wypadającymi włosami ,a na filmach widziałam peruki szpitalne i to jest koszmar. Więc...Chyba się nie obrazisz?
-No coś ty. Przecież nie dałaś mi mydła.-powiedziała poważnie ,lecz po chwili dodała.-Cieszę się strasznie ,jest piękna!-przytuliła przyjaciółkę ponownie uważając na kable kroplówki.-Jak moje włosy.
-Nie mogłam przyjść wcześniej. Dopiero co wróciłam z Krakowa.
-Nie gniewam się za nic. Ale mam dla ciebie ciekawą historię!
-No ,zamieniam się w słuch.
-Jakoś tak przedwczoraj było spotkanie grupy wsparcia. Wiesz ,chcą żebyśmy się między sobą komunikowali i nie bali się opowiadać o swoich problemach i inne takie bzdury. I w te spotkania są zaangażowani siatkarze z Asseco.
-Gadasz?!
-No tak ,ale słuchaj dalej. I ja wychodziłam ,a podszedł do mnie Dawid Dryja i dał mi to.-powiedziała i wyjęła piłkę z podpisami.
-Już wiem kto dostał najlepszy prezent Mikołajkowy.
-Ale słuchaj jeszcze dalej! On do mnie podszedł i zapytał się mnie czy wyszłabym gdzieś z nim albo poszła na ich mecz.
-To świetnie!
-Ale jest jeden problem...A nawet dwa.
-Jaki?
-Po pierwsze : mam chemie. Po drugie: zapytał się mnie ,co robię w grupie wsparcia ... A ja powiedziałam mu ,że uzupełniam żelazo i inne płyny bo mam problemy z koncentracją...
-Pikantne kłamstewko na początek znajomości? -zapytała i zabawnie poruszyła brwiami.-Kiedy kończy Ci się chemia?
-Kiedy kończy nie mam pojęcia. Ale rozmawiałam ostatnio z Marcelem i coś mówili ,że mi przełożyli i 20 stycznia mogę iść do domu na tydzień. Ale najpierw mam chemie podawaną przez dwa tygodnie które mijają teraz mam tu napisane ,że 20 grudnia.
-Ej ,to świetnie!
-Dlaczego aż tak?
-24 stycznia mamy studniówkę!
-Nie pójdę na studniówkę. Nie w takim stanie. I nie mam z kim. Poza tym nawet nie wiem ,czy będę zdawać maturę...
-Będziesz! I na studniówkę też pójdziesz skarbie. Nawet jeśli musiałabym Cię siłą zaciągać. I prosić tego Dawida o pójście z Tobą.
-Daj spokój. Nie znam go.
-Ale poznasz!

***

-Po prostu przyszła do Twojego domu i po prostu...Jezu nie wierze w to.-powiedział Fabian podirytowany zachowaniem byłej dziewczyny swojego przyjaciela.
-Nie mówmy już o tym.
-Ale ona ma poryte w głowie! Chyba wyraźnie zaznaczyliście koniec tego związku ,prawda? I jeszcze tak chamsko powiedziała? ,,Możesz do mnie wrócić'' ,tak? Boże ,trzymaj mnie bo osobiście ją sprzątnę!
   Dawid wiedział ,że Fabian jest cięty na jego byłą dziewczynę ,ale nie spodziewał się aż takiej reakcji z jego strony ,mimo że od początku ich znajomości powtarzał ,że jest z nim tylko dla pieniędzy. Zawsze starał się załagodzić ich konflikt ,ale najwyraźniej nie do końca mu się to udało. Oni dalej się nienawidzili ,a teraz do grupy nienawidzącej tej osoby wpisał się i Dawid. Mimo ,że miał do niej widoczną słabość ,miał jej po prostu dość. Mimo ,że w każdym momencie mógł doświadczyć chwili słabości i znowu wplątać się w ten toksyczny związek ,był w gronie nienawidzących Kamili.
-Więc wyciągasz gdzieś tą dziewczynę ze szpitala! I nie myśl o Kamili. Zero Kamili. Ona nie istnieje. To tylko nasza wyobraźnia ,tylko Twoja. Jej nie ma! Jest tylko ta Laura. Kiedy znowu idziesz do szpitala?
-Jutro.
-Poszedłbym z tobą i przyjrzał się tej jakże niesamowitej dziewczynie ,wiesz?-zaśmiał się.-Musi być naprawdę niesamowitaa! Gadasz o niej i gadasz. Więcej niż o tej wyimaginowanej postaci jaką jest ta jakaś tam Kamila.
-Ale nie myśl sobie ,że w jakikolwiek sposób Twoja fascynacja przebije moją i to ty będziesz codziennie ją nawiedzał ,o nie.

***

   Wszedł do szpitala i po raz kolejny uderzył go ten zapach. Przywitał się z recepcjonistkami ,pielęgniarkami ,z którymi rozmawiał za pierwszym razem i ruszył po schodach ku sali ,w której miał spotkanie. Z workiem piłek ,,wdrapał się'' na piętro.
Rozejrzał się dookoła i odłożył piłki na miejsce. W sali jeszcze nikogo nie było ,więc usiadł na krzesełku i uśmiechając się na myśl o spotkaniu z dziewczyną wyjął telefon z kieszeni sprawdzając wszystkie wiadomości jakie dostał. Spojrzał naprzeciwko i przez szybę. Zobaczył ją ,więc od razu wstał z miejsca i udał się w jej kierunku.
Stała z Marcelem ,który robił coś przy jej kroplówce ,z którą dzisiaj chodziła. Pacjentka z pielęgniarzem opiekującym się dziećmi i nastolatkami chorymi na raka.

***

Dzień 10
To wszystko jest beznadziejne. Chce iść i przejmować się tylko sukienką na studniówkę. Chce się zakochać i leczyć złamane serce ,a nie pieprzonego raka.

01.Czyżby nie było porannego miziania się z Cruellą?

*Tylko prolog pisany był w drugiej osobie. Reszta będzie w trzeciej ze względu na to ,że wygodniej mi się tak pisze. Po prostu.

   Wstał i z przyzwyczajenia przewrócił się na drugą stronę chcąc objąć ją i pocałować. Lecz jej nie było ,po prostu wyparowała. Jego codzienna rutyna legła w gruzach.
Wstał z łóżka i udał się w kierunku łazienki. Umył zęby i wziął szybki prysznic po czym ubrał swój dres ,na ramie zarzucił sportową torbę po czym zamknął drzwi i ruszył do swojego samochodu ,którym chwilę potem udał się na Podpromie.
Wysiadł z samochodu i spojrzał na wielki zegar przez szatnią. 8:00. Zdążył.
-A kogo my tu mamy?-powitał go Fabian.-Co to się stało że tak wyjątkowo punktualnie.
-Jako mój przyjaciel powinieneś to już najlepiej wiedzieć.
-Uuu. Czyżby nie było porannego miziania się z Cruellą?-zapytał i oparł się o swoją szafkę.
-Wiesz ,zamknij się.
-Człowieku ,ona Cię r z u c i ł a ! Powinieneś obrzucać jej dom jajkami i wyrzucać z ostatniego piętra jej zdjęcie z przyczepionym czymś ciężkim żeby mocniej uderzyło,a nie bronić i to jeszcze gdy jedzie po niej twój najlepszy kumpel. Kamila leciała tylko na pieniądze i sławę- dobitnie to wiesz.-powiedział całkowicie poważnie ,a on nie zareagował. Zmienił koszulkę i poszedł wyżyć się na piłce.
-Dawid!-usłyszał krzyk trenera.-Chodź.
-Coś się stało?
-Pojutrze to na Ciebie wypadł dyżur w szpitalu. Tym tutaj niedaleko ,na pewno wiesz ,bo Fabian był w zeszłym tygodniu. Są tam głównie dzieci chore na nowotwory ,a ty musisz zapewnić im zabawę. Rozdasz piłki z podpisami i sprawisz ,że dzieci będą szczęśliwe ,jasne?
-Świetnie.-prychnął i odszedł.-Nie mam co robić.-szepnął sam do siebie i uderzył piłkę ,która poleciała prosto na Fabiana.
-Ej ,koleś. Spokojnie. Idziesz ze mną pojutrze zapomnieć o tym potworze.
-Nie mogę.
-Dlaczego? Tylko mi nie mów ,że się z nią spotykasz.
-Nie ,mam iść do tego szpitala ,a nie mam najmniejszej ochoty.
-Pogięło Cię?-spojrzał na niego spode łba.-Spodoba Ci się. Spójrz na mnie ,żyje a byłem. Nie taki diabeł straszny jak go malują.
-Nie mam jakoś na to po prostu ochoty.
-Co z tobą? Zmieniłeś się ,wiesz? I to strasznie. Gdzie ten chłopak ,który zawsze był szczęśliwy? Wiem ,że Kamila była niezła i że może ją kochałeś ,ale na niej nie kończy się świat!
*Dwa dni później*
    Dawid wziął sobie do serca słowa Fabiana i mimo wszystko postanowił tam iść uśmiechać się i dawać radość innym. Wszedł do wielkiego szpitala i od razu uderzył go zapach środków czystości i chorych ludzi. Bo tak ten zapach określał.
-O!-usłyszał za sobą.-Dawid Dryja? Jesteś tu na spotkanie? Zaprowadzę Cię! Jestem Marcel ,opiekuję się tu niektórymi pacjentami z oddziału Onkologicznego. Chodź za mną!
-No pewnie.-odpowiedział sam do siebie i poszedł za mężczyzną.
   Wjechali windą na górę i udali się prostym korytarzem ,z którego odchodziły drzwi do sali ,które czasami widać było przez szyby. Zazwyczaj były to pokoje dzieci z chustami na głowach ,które bawiły się z rodzicami albo przyjmowały jakieś leki. Na ten widok zrobiło mu się słabo i poczuł ,że w tej sytuacji najlepsza jest ucieczka. Zapach szpitala coraz bardziej drażnił jego nozdrza ,a śmiech dzieci powodował nieprzyjemne wrażenie. ,,Przecież te dzieci są chore...Teraz się śmieją ,zaraz mogą umilknąć...w każdej chwili mogą po prostu umrzeć''. Z chęci ratowania świata wyrwał go Marcel ,wskazując mu palcem na salę ,w której było już kilkoro dzieci w wieku około dziesięciu ,siedmiu lat i kilkoro nastolatków ,którzy zapewne zostali tu zwabieni słowami ,,będzie siatkarz Resovii''. Niestety on nie był Fabianem ,Krzyśkiem czy Piotrkiem. Bał się ,że nawali.
-Tutaj jest spotkanie. Przychodzą tu czasem osoby z innych oddziałów. Z urazówki i tak dalej, nie wszystkie są chore na raka. Nie musisz pytać wprost ,wszystkich traktuj tak samo. Powodzenia. Jak coś ,będę tutaj stał i Ci pomagał.-Dawid kiwnął głową i wszedł do środka.
   Przez pół godziny opowiadał o siatkówce ,treningach ,meczach i rozdawał piłki. Z początku był strasznie zdenerwowany ,lecz potem uspokoił się i poczuł się w swoim żywiole. Siatkówka. To był jego żywioł. Jego żona ,narzeczona ,dziewczyna ,matka. Dużo lepsza niż Kamila.
W pewnym momencie do sali weszła dziewczyna. Laura. Miała jak zawsze niesamowicie długie włosy i w ręku dzierżyła kroplówkę. Spojrzał na nią i myślał nad tym ,z jakiego oddziału jest. Z Onkologii? Z urazówki? Z chirurgii?
-Dobry Boże ,oby nie z onkologii.-pomyślał.
   Po wszystkim została mu jeszcze jedna piłka ,lecz wszyscy wyszli już z pomieszczenia nie zwracając na niego uwagi. Wychodząc zobaczył jeszcze tą dziewczynę ,o której ,,nieonkologność'' się modlił.
-Hej!-krzyknął za nią ,a ona się odwróciła.-Jestem Dawid i nie wypada wrócić mi z piłką do domu. Trzymaj.-wręczył ją dziewczynie.-Jak masz na imię?
-Laura.-odpowiedziała.-Dzięki.-wysiliła się na uśmiech.
-Głupio mi pytać ,ale z jakiego oddziału przyszłaś? Podobno to jest mieszane i tak się zastanawiałem... Nie żebym był ciekawski czy coś...
-A nic... Uzupełniam płyny ,miałam mały problem z... koncentracją ,żelazem i z tymi sprawami. Nic poważnego...
-O... A może...Wyszłabyś kiedyś ze mną gdzieś. Albo przyszła na mecz. Niedługo gramy.
-To brzmi jak propozycja.-zaśmiała się.
-To może jest propozycja?-skwitował.
   Nie wierzył w to co robi. Dopiero co rozstał się z dziewczyną ,a już próbuje umówić się z następną i to poznaną w szpitalu. To nie było w jego stylu! Przecież chciał być zimny ,oschły. Ale nie dla niej. Laura. ,,Piękne imię dla pięknej dziewczyny''-pomyślał. Rzeczywiście -była niesamowicie piękna. Miała lekki makijaż ,ale widać było to ,że jest chorobliwie blada. Ale przecież chodziła z kroplówką ,miała powód do bladości. Wtedy się tym nie przejmował.
-Dobrze. Ale musisz poczekać. Jeszcze trochę tu posiedzę.-odpowiedziała i odeszła.
     Uśmiechnął się sam do siebie i wyszedł ze szpitala. Uśmiech nadal nie schodził z jego twarzy ,co uznawał za całkiem dziwne w tym stanie. Zerwał z dziewczyną ,a raczej to ona zerwała z nim ,wstał sam - bez nikogo u boku do kogo mógłby się przytulić i prawie pokłócił się z przyjacielem. A mimo to nie potrafi pozbyć się uśmiechu.
Wsiadł do samochodu i odjechał do domu. Wbiegł po schodach ,bo nie miał czasu czekać na windę. Wpadł do mieszkania i rzucił torbę na krzesełko ,po czym zorientował się że coś jest nie tak. Drzwi były otwarte.
-Dawid-usłyszał za sobą.-Hej ,Dawid ,tu jestem!-odwrócił się i ujrzał blondynkę ,która uśmiechała się do niego jakby nigdy nic.
-Co tu robisz Kamila?
-Nie mogłam przyjść? Mam klucze.-zaświeciła mu nimi przed oczami.
-To je oddaj.-wyciągnął rękę ,lecz ona pierwsza zmieniła jej położenie tak ,że jedyne co chwycił to powietrze i jej smocze wyziewy ,które zapewne teraz wylatywały z jej buzi.
-Wiesz co? Przemyślałam to. Możesz do mnie wrócić.-odpowiedziała i przejechała ręką po jego twarzy.


__________

Oddaję w wasze monitory pierwszy rozdział. Mam nadzieję,ze się spodoba i tym podobne :)
Pozdrawiam :*

00.Prolog

     Idziesz przez korytarz ,który niemalże oślepia swoją bielą. Co i raz spoglądasz na wychodzące z korytarza pomieszczenia ,w których siedzą dzieci. Nie wiesz nawet ,jak tu trafiłaś. Wszystko jest tu obce i nie do pojęcia. Okropny zapach rozpiera Twoje nozdrza ,a śmiech dookoła odbija się głuchym echem w Twojej głowie i wywołuje ciarki na plecach. Ręce masz skrzyżowane ,tak jakbyś bała się, że ktoś Ci je urwie. Ostatni raz rozglądasz się dookoła ,bierzesz głęboki oddech i z przerażeniem otwierasz drzwi z cyfrą 21. W środku czeka już Twoja mama ,siostra i tata ,którzy rozkładają Twoje rzeczy. Prostujesz ręce i czujesz ,jak coraz bardziej Ci zimno. Nie wiesz już ,czy to z przerażenia ,czy po prostu tu nie palą.
Twoja siostra coś do Ciebie mówi ,ale ty spoglądasz tylko przez okno ,z którego widzisz tylko poszczególne punty Rzeszowskiej panoramy. Zapewne w nocy z tej perspektywy ,na czwartym piętrze jest lepszy widok niż z Twojego dwupiętrowego domu na obrzeżach miasta.
-Będziemy do Ciebie codziennie przychodzić ,nie martw się-rodzicielka po raz kolejny Cię przytuliła.-Wszystko będzie dobrze.
-Mamo-wydukałaś ,lecz przeszkodził Ci Twój lekarz ,który wszedł do pomieszczenia ,białego jak wszystko w szpitalu.
-Witaj.-przywitał się ze szczerym uśmiechem.-Marcel to Twój prawie że chłopiec na posyłki-zaśmiał się.-Będzie wymieniał Ci kroplówkę i będzie na każde Twoje zawołanie.-wskazał na wysokiego ,umięśnionego bruneta w stroju pielęgniarza-Inni też. Wystarczy nacisnąć ,przyjść.Wszyscy jesteśmy skorzy do pomocy i gdy masz jakiś problem czy cokolwiek ,wal do nas.-dokończył ,a ty po raz pierwszy od dawna szczerze się zaśmiałaś.
-Będę-odpowiedziałaś.
-Dzisiaj jeszcze dajemy Ci wolne. Jutro zaczynasz swoją pracę ,obyś wykonała ją jak najlepiej.-kiwasz głową a po wyjściu lekarza siadasz na łóżku i rozglądasz się po swojej sali ,która wciąż uderza w Twoje oczy swoją bielą. Gdyby można by było je przemalować...
Gdy wszyscy wychodzą z sali ,a ty zostajesz sama ze sobą ,wyciągasz notes z torby którą przytachałaś i zaczynasz pisać.
,,Dzień 0. Właśnie zaczyna się cała ta moja walka.''
Odkładasz notes na swoje miejsce ,tak aby nikt go nie znalazł i kładziesz się pod ciepłą ,szpitalną kołdrę ,która jest teraz dla Ciebie zbawieniem ze względu roztrzęsienia jakiego doświadcza teraz Twoje ciało. Kilka godzin później na dworze jest już ciemno ,a obok łóżka siedzi mama i podziwia widok za oknem co jakiś czas ściskając mocniej Twoją rękę i myśląc że nie widzisz urania łzę.
Boisz się. Strasznie się boisz. Jutrzejszego dnia, tego za tydzień i tego za rok. Boisz się tego ,co będzie za pół roku. Bo właśnie tyle trwa Twoje teraźniejsze leczenie.
  Ale jednego jesteś pewna. Nie chcesz ,żeby inni mieli Cię za biedną ,chorą dziewczynkę z oddziału onkologicznego.


____________

No,prolog redi ,mam zarys fabuły więc jest ,,git'' :D